یکی از مهمترین نظریه های مربوط به صلح و امنیت بین الملل در دوران جنگ سرد،نظریه موازنه ی قوا بود.پایان جنگ سرد و عدم شکل گیری هرگونه موازنه در مقابل ایالات متحده امریکا سبب شد جایگاه محوری این نظریه از دست برود.کنت والتز در پاسخ به انتقادات عنوان می دارد که ما هنوز باید منتظر ظهور رفتارهای توان بخش در برابر امریکا باشیم.هرچند این امربا تأخیر رخ دهد.والتز دو علت را برای ناپایداری نظام تک قطبی بیان میکند.نخست،قدرت های مسلط وظایف متعددی را در فراسوی مرزهای خود پذیرفتهاند که آنها را در دراز مدت تضعیف میکند.دوم بدلیل اینکه قدرت مستقل از اراده تهدیدزاست،حتی در صورتی که نیروی سلطه گری بامدارا و ملایمت رفتار کند،باز هم دولت های دیگر در مورد رفتار آینده ی آن نگرانند.تلاش ها برای فهم نظریه ی موازنه قوا در روابط بین الملل به بیش از پانصد سال پیش باز می گردد.از این منظر،شاید هیچ نظریه ای را بهقدمت آن نتوان یافت.عده ای موازنه ی قوا را شناخته شده ترین و احتمالا مؤثرترین نظریه ی موجود برای توضیح ماهیت روابط بین الملل از قرن پانزده به بعددانسته اند.دولت ها بازیگران اصلی نظام بین الملل هستند که تحت فشارهای نظام آنارشیک بین المللی،به طور عقلانی در پی افزایشقدرت و یا امنیت خودند.این نظریه بیش از هر چند کوشش برای فهم هر چه بیشتر ثبات و صلح در سیاست بین الملل است.دو عامل قدرت و ترس از مهمترین موضوعاتی است که این متفکران مطرح می کنند و از پیوند بین این دو موضوع است که رفتار موازنهساز به عنوان طبیعی ترین واکنش بازیگران در سیاست بین الملل،معنا و مفهوم می یابد.از میان همه تعاریف موازنه قوا می توان سه اصل کلیدی و مشترک را استخراج کرد.نخست سیاست بین الملل ذاتا متمایل به توزیع برابر قدرت است دوم جستج

نسل کشی زمانی تحقق می یابد که قتل یا ایراد صدمات جسمی یا روحی ، قراردادن در معرض شرایط زیستی نامناسب، جلوگیری اززاد و ولد و انتقال اطفال متوجه یک گروه ملی ، قومی نژادی یا مذهبی بوده و با قصد نابودکردن تمام یا قسمتی از آن گروه انجام شود . بنابراین هویت گروهی قربانیان و تعلق آنها به یکی از گروه های چهارگانه ثابت مذکور در تعریف این جنایت بسیار حائز اهمیت است.احراز این قصد خاص چه در مورد رهبران و تصمیم گیرندگان و طراحان سیاست نسل کشی و چه در مورد مأموران زیر دست که مجریانآن طرح و سیاست بوده اند، با دشواریهایی همراه است .نسلکشی هرگونه اقدام و مبادرت به نابودی و حذف فیزیکی بخش یا کلیت گروهی نژاد، قومی، ملی، مذهبی یا ایدئولوژیکی است. زمانی که تعبیرهای جزئی در مورد نسلکشی تغییر میکرد، نخستین تعریف قانونی این کردار در بیانیهٔ سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸و پیرامون «جلوگیری و مجازات جرم نسلکشی» شکل گرفت.بند دوم این بیانیه تصریح میکرد که هرگونه اقدام به نابودی کل یک گروه نژادی، ملی، مذهبی مانند کشتار دسته جمعی یک گروه خاص،ایجاد لطمات روانی و جسمانی بر یک گروه ویژه، ضربه زدن تعمدی به افراد یک گروه خاص، تحمیل معیارهایی برای جلوگیری از تولدفرزندان آنها، جابهجایی اجباری فرزندان گروهها به یکدیگر، طرحریزی برای آسیب رساندن به گروهی خاص و غیره همه از مصداقهایبارز نسلکشی میباشند._عهدنامه های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ میلادیعهدنامههای لاهه اولین تلاشهای مدون دربارهٔ انسانی کردن جنگ و محدود کردن صدمات ناشی از جنگ در (حقوق بینالملل معاهداتی) بهشمار میرود. به عبارت دیگر عهدنامههای ۱۸۹۹ میلادی و چهار عهدنامه ۱۹۰۷ میلادی لاهه را میتوان تدوینی کامل از حقوق بینالمللبشردوستانه دانست. از میان عهد

در انتهای شب،شاید بتوان خود را از کوچه های پریشانی روزگار پیدا کرد،

شاید در خود گمشده ای را یابی که وقتی به نور صبح می رسد به آن هم،تمام امید و غوغای شور و نشاط زندگی می بخشد.

طلوع دیگر خورشید شاید به ما نشان دهد در آن دور دست ها صدایی ما را می خواند که نوای جنبش و رستگاری را با خود به همراهدارد.

در انتهای شب، گوش به آواز نور دهیم(خدا)…

چه دلنشین آوایی ست…